NEVER CRAZY byli grupą visual indie, która, niestety, nie zdobyła większej popularności w krótkim okresie swego działania. Po zaledwie trzech latach aktywności zespół rozpadł się w tragicznych okolicznościach.
Ich muzyka to bardzo melodyjny i rytmiczny rock, w który bardzo łatwo się wkręcić. Pełno w nim gitar a głos Yuu pasuje do nich znakomicie! Ich wizerunek był kolorowy, jasny i uroczy, innymi słowy - ‘oshare kei’.
Członkowie:
* Wokal: Yuu 勇
* Gitara: Masahiro まさひろ
* Bass: Niino ニーノ
* Perkusja: Kenta けんた
Never Crazy utworzyli w święta Bożego Narodzenia 2002 wokalista Yuu, gitarzysta Masahiro, basista Niino oraz perkusista Kenta. Działalność rozpoczęli jednak dopiero kilka miesięcy później pierwszym koncertem, który odbył się w marcu 2003.
W czerwcu 2004 do sprzedaży trafił pierwszy maksi-singiel zatytułowany 凸凹航海記～大切な人へ～ (‘dekoboko koukaiki ~taisetsu na hito e~), który ukazał się w nakładzie 1000 kopii i dość szybko się wyprzedał. Zespół kontynuował granie na eventach a niebawem trafił także na składankę wytwórni Under Code.
Rok 2005 rozpoczął się dla nich premierą drugiego maksi-singla a w lutym ukazał się także pierwszy mini-album: 純情物語 (jonjou monogatari). Chociaż sprawy układały się dla zespołu pomyślnie w kwietniu fanów zaskoczyła wiadomość iż w maju Niino opuści grupę.
Reszta zespołu nie była pewna, czy zakończyć działalność czy też znaleźć nowego członka, ale na pewno po odejściu Niino zamierzali na jakiś czas wstrzymać aktywność. Tymczasem zespół kontynuował występowanie gdy nagle, na dwa dni przed ostatnim koncertem z Niino na ich oficjalnej stronie pojawiła się ważna wiadomość: Kenta, perkusista zespołu, w wyniku wylewu krwi do mózgu stracił przytomność i musiał zostać hospitalizowany. Wszyscy życzyli mu powrotu do zdrowia jednak dwa dni później, 26 maja, czyli w dniu, w którym miał się odbyć ostatni koncert zespołu z Niino na scenie pojawiło się jedynie 3 z 4 członków. Przekazali oni fanom smutną wiadomość - Kenta zmarł tego samego dnia rano.
Zespół, naturalnie, postanowił zakończyć tym samym działalność. Jakiś czas później Yuu założył grupę 176BIZ, Masahiro był supportem dla ネガ i ｈａｎｎａｈ, a wreszcie przyłączył się do składu ｋｅｌｌｉ, natomiast Niino zniknął całkiem ze sceny muzycznej.
Shinkou Shuukyou Gakudan NoGoD to stosunkowo młody zespół visual kei z Tokio. Ich dyskografia zawiera zarówno ostre piosenki jak i ballady, a ich brzmienie sprawia, że wyróżniają się z natłoku grup visual indie. Szczególnie charakterystyczny jest dopracowany i niepowtarzalny wokal, którego wysokie brzmienie stało się ich znakiem rozpoznawczym, podobnie jak ich wymyślne czarno-czerwone kostiumy oraz motywy anty-religijne.
Deathgaze デスゲイズ to grupa określana ze względu na pochodzenia mianem ‘Nagoya Kei’. Przez fanów zachodnich często zaliczana do kategorii Visual Kei, tak na prawdę nie jest typowym przedstawicielem tej sceny.
Ich wizerunek jest mroczny a muzyka znacznie cięższa niż w przypadku ‘przeciętnego’ zespołu VK. W ich muzyce dostrzec można wpływy zachodniego brzmienia - nu-metalu czy metalcore.
Warto podkreślić, że równie dobrze co w ostrych i agresywnych utworach sprawdzają się w bardziej melodyjnych (Memento Mori) czy spokojniejszych (shishuu) piosenkach.
W swej karierze zespół przeszedł już kilka zmian składu, w tym dość istotną zmianę wokalisty, jednak ich brzmienie pozostaje w zasadzie takie samo, głównie za sprawą basisty Ai.
Deathgaze powstał w lipcu 2003. W początkowym składzie grupy znaleźli się Kanna (ex-Lapiaqilyze, w którym był wokalistą), Ai (ex-Keil), Naoki oraz Hazuki (obaj ex-Berry).
Zespół rozpoczął działalność od grania po klubach, a siedem miesięcy później ukazał się ich pierwszy maksi-singiel, 294036224052.
Na przestrzeni marca i kwietnia 2004 zespół przebywał w trasie, a podczas jej ostatniego koncertu skład opuścili Hazuki i Kanna. Hazuki został wokalistą lynch., natomiast Kanna dołączył do składu Puppet Mammy.
Tego typu problmy często stają się przyczyną końca zespołu, jednak pozostali dwaj członkowie deathgaze nie zamierzali się tak łatwo poddawać. W październiku do grupy przyłaczyli się wokalista Sou (ex-Be≒Luna) oraz gitarzysta Naoto (ex-Keil).
Pierwszą płytą wydaną z nowym składem był CHAOS, który ukazał się w lutym 2005. Płyta okazała się sukcesem, i w sierpniu wydana została druga edycja, wzbogacona o dodatkowy utwór.
W listopadzie ukazał się singiel Downer, a zespół ruszył w trasę promocyjną Drug Overdose Death, w ramach której zagrał kilka koncertów one-man. Trasa zakończyła się 22 stycznia 2006 koncertem one-man w Meguro Rock May Kan, podczas którego fani obdarowani zostali DVD z klipem.
W kwietniu 2006 do sprzedaży trafił specjalny, dostępny jedynie podczas trasy koncertowej singiel Fuhai to fusei. W lipcu natomiast ukazał się pierwszy album deathgaze - genocide and mass murder, a zespół ruszył w trwającą dwa miesiące trasę genocidal venom.
Oddaję cześć wszystim.którzy zgileli w katastrofie lotniczej do katynia. Oddajmy cześć prezydentowi,jego małżonce,posłom,biskupom,i wszystkim nieżyjącym. Oddajmy im cześć. [*]
Yaoi やおい– gatunek mangi i anime w którym głównym elementem fabuły są związki męsko-męskie. Zasadniczo wydawnictwa yaoi zawierają opisy scen zarówno opisujących emocje, jak i erotycznych.
Wbrew pozorom, głównymi odbiorcami serii yaoi i shōnen-ai nie są geje, ale heteroseksualne kobiety.
W yaoi występuje łatwo zauważalny podział głównych bohaterów na role, które są wobec siebie komplementarne:
* seme せめ – oznacza stronę aktywną/dominującą – odgrywa w związku rolę "prawdziwego mężczyzny"; słowo pochodzi od japońskiego słowa semeru, które oznacza dosłownie "atakować". W mangach i anime seme przedstawiany jest najczęściej jako mężczyzna dobrze zbudowany, wyższy od swojego partnera. Zazwyczaj ma krótkie włosy, wąskie oczy, mocniej zarysowany podbródek i rysy ciała.
* uke うけ – oznacza stronę podporządkowaną/bierną; słowo pochodzi od japońskiego słowa ukeru, które oznacza "odbierać". Uke najczęściej jest trochę dziewczęcy, z czym wiąże się jednak nie tyle jego wygląd zewnętrzny, ale cechy osobowości, jak wrażliwość, czułość, delikatność, chęć okazywania uczuć partnerowi w każdej sytuacji. W mangach i anime uke najczęściej przedstawiany jest jako osoba niższa, młodsza, o szczuplejszej budowie ciała w stosunku do swojego seme. Uke bardzo często utożsamiany jest również ze skłonnością do częstego płaczu, czy zamiłowaniem do pastelowych kolorów. Zwykle nie ma doświadczenia w sprawach seksualnych, a swoją orientację seksualną odkrywa, kiedy po raz pierwszy odbywa stosunek z seme.
Podane role są stereotypowe. Tyle ile jest mang i anime z gatunku yaoi, tyle jest różnych osobowości. Np. w "The Tyrant Who Fall In Love" Hinako Takanagi seme jest bardziej uczuciowy, wpatrzony w swojego wybranka jak w obrazek; próbuje zrobić wszystko, aby uke, z początku opierający się i nienawidzący wszystkiego, co homoseksualne, obdarzył go uczuciem. W one-shocie Naono Bohry "Powód pożądania" to uke jest z pozoru bardziej dojrzały i doświadczony. W "Hidoi Otoko" Masary Minase uke jest osobą dojrzałą, ustabilizowaną życiowo, a seme 20-letnim, samolubnym, swawolnym i nie do końca dojrzałym mężczyzną.
Łagodniejszą odmianą gatunku jest shōnen-ai ( chłopięca miłość), w której opisy scen erotycznych są z pomijane lub nawiązuje się do nich poprzez aluzje, a całość bardziej skupia się na emocjach i uczuciach pomiędzy bohaterami płci męskiej.
Alternatywną formą gatunku, opisującą związki lesbijskie, jest yuri oraz analogicznie łagodniejsza forma – shōjo-ai (dziewczęca miłość).
Naruto ナルト– manga Masashiego Kishimoto oraz adaptacja telewizyjna na jej podstawie. Jej główny bohater, Naruto Uzumaki, to hałaśliwy, nadpobudliwy nastoletni ninja, który nieprzerwanie szuka uznania i szacunku oraz sposobu na zostanie hokage – przywódcą i najsilniejszym ninja w swojej wiosce.
Manga została opublikowana po raz pierwszy w roku 1999 przez wydawnictwo Shueisha w numerze 43/99 japońskiego tygodnika Shōnen Jump. W Polsce manga wydawana jest przez JPF. Do tej pory ukazały się 44 tomy.
Seria anime, produkowana przez Studio Pierrot i Aniplex, swoją premierę miała w telewizji kablowej TV Tokyo i sieci telewizji satelitarnej Animax dnia 3 listopada 2002 i wciąż jest nadawana. W Polsce wersja ocenzurowana była emitowana przez kanał Jetix od 12 lutego 2007 w polskiej wersji dźwiękowej. Pierwsza seria trwała 9 sezonów (sezony 1-8 po 26 odcinków, 9 sezon 12 odcinków), a pierwszy sezon drugiej serii, Naruto: Shippūden, rozpoczął się 15 lutego 2007.
Dwanaście lat przed wydarzeniami, na których koncentruje się seria, lis demon o dziewięciu ogonach zaatakował wioskę Konoha. Był potężnym demonem. Pojedyncze machnięcie jednego z jego dziewięciu ogonów było w stanie stworzyć tsunami lub zniszczyć górę. Atak spowodował chaos i śmierć wielu ludzi. Sytuację opanował Czwarty Hokage, który pokonał Kyūbiego, poświęcając swoje własne życie i oddając duszę Bogu Śmierci, aby zapieczętować demona wewnątrz nowo narodzonego dziecka – własnego syna, którym jest Naruto Uzumaki. Czwarty Hokage po zapieczętowaniu Lisiego Demona został uznany za bohatera.
Zasada ustanowiona przez Trzeciego Hokage zabroniła mieszkańcom osady opowiadać o tamtym zdarzeniu komukolwiek. Naruto dorastał w samotności, bez przyjaciół, rodziny. Szukał uznania i uwagi w jedyny sposób, jaki znał – poprzez dowcipy i rozrabianie.
Anime utrzymuje równowagę pomiędzy dramatem, a komedią, dodając do tego mnóstwo akcji. Seria śledzi dojrzewanie i rozwijanie umiejętności Naruto i jego przyjaciół, akcentując ich wzajemne interakcje i wpływ przeszłości na ich osobowości. Naruto odnajduje przyjaciół w Sasuke Uchiha i Sakurze Haruno, dwojgu młodych ninja, którzy razem z nim zostali wybrani, by utworzyć trzyosobową drużynę pod dowództwem doświadczonego nauczyciela Kakashiego Hatake. Naruto zdobywa przyjaźń dziewięciu innych geninów z jego byłej klasy, których spotka ponownie w czasie egzaminu na chūnina. Bohaterowie rozwiną nowe umiejętności, poznają lepiej siebie i innych mieszkańców osady oraz przeżyją własne przygody.
"Naruto" kładzie silny nacisk na związki przyczynowo-skutkowe. Powraca temat potrzeby akceptacji, która dotyczy każdego, oraz drogiej osoby, której broniąc można stać się silnym.
Naruto pojawił się po raz pierwszy w 43 numerze magazynu Shōnen Jump wydawnictwa Shueisha z roku 1999. Pierwsze 238 rozdziałów stanowi pierwszą część historii. Rozdziały od 239 do 244 tworzą serię gaiden, będącą granicą pomiędzy pierwszą, a drugą serią. Wszystkie pozostałe stanowią drugą część, będącą kontynuacją historii po dwóch i pół latach. W ciągu lat wydawnictwo Shueisha wydało w Japonii 50 tomów, z których pierwsze 27 stanowią pierwszą serię, a pozostałe drugą. Pierwszy tom był wydany 3 marca 2000 roku. Ponad to ukazały się ani-mangi bazujące na filmach pełnometrażowych, również wydane przez Shueisha. Shueisha wydawała w Japonii również serię na telefony komórkowe.
W Polsce Naruto zostało zlicencjonowane przez wydawnictwo mangowe Japonica Polonica Fantastica. Pierwszy tom pojawił się w 2003 roku. Seria jest nadal tłumaczona. Ostatni wydany na rynek tom mangi ukazał się 17 marca 2010 roku. W marcu 2008 roku wydawnictwo postanowiło ograniczyć dostęp do polskich skanlacji. Pracownicy informowali redaktorów stron fanowskich o konsekwencjach jakie mogą ich czekać. Akcja przyniosła w niektórych przypadkach efekty. Większa część fanów napisała bardzo wulgarne komentarze, w których krytykowali wydawnictwo i akcję. Również na stronach fanów wybuchły dyskusje na temat walki ze skanlacjami.
Naruto: Shippūden ナルト 疾風伝 stanowi kontynuację serii, jej fabuła zaczyna się, gdy piętnastoletni Naruto Uzumaki wraz ze swoim senseiem Jiraiyą powraca po dwóch i pół roku nieobecności do Konohy. Jest nieco bardziej dojrzały niż w pierwszej części. Jego głównym celem jest ocalenie przyjaciela Sasuke z rąk Orochimaru. Oczywiście po drodze będzie trzeba stawić czoło głównemu wrogowi czyli organizacji Akatsuki, która będzie chciała schwytać wszystkie demony i wykorzystać je dla własnych celów.
Naruto próbuje odbić Sasuke po pierwszym starciu z Akatsuki. Dochodzi do spotkania zaginionego przyjaciela. Młody ninja nie ma szans z Sasuke, który ma nad nim ogromną przewagę. Gdy powraca do wioski ćwiczy z Kakashim manipulację natury swojej chakry aby ulepszyć technikę Czwartego. Ma tylko pół roku do momentu kiedy Orochimaru przejmie ciało jego najdroższego przyjaciela, dlatego poddaje się wycieńczającemu treningowi za pomocą masowej replikacji cienistych klonów.
Cenzura
Polska wersja jest tłumaczeniem wersji amerykańskiej wydanej przez Viz Media. Wydawca chcąc dotrzeć do szerszej publiczności, w tym młodszej widowni, postarał się zgodnie z amerykańskim systemem oceniania o zmniejszenie ilości krwi, sytuacji seksualnych, przemocy, nawiązań do używek, czy w ogólności niestosownych zachowań. Wprowadzone zmiany sprawiają problemy w postaci niekonsekwencji, a czasami wypaczają charakter pewnych postaci, ku niezadowoleniu fanów serii. Z tego powodu dużą popularnością cieszy się emitowana w Japonii wersja oryginalna anime (sama w sobie będąca delikatniejszą adaptacją mangi).
Polskie tłumaczenie
Twórcy wersji polskiej również nie uniknęli błędów do których należą przede wszystkim niepoprawne i nie do końca konsekwentne nazewnictwo technik ninja. Imiona i nazwiska postaci wymawiane są zgodnie z normami angielskiej wymowy, które same powstały jako latynizacje imion japońskich. Niestety w wyniku tej konwersji zaburzono oryginalne brzmienie imion, gdyż w języku angielskim brak jest głosek obecnych w językach japońskim i polskim. Mimo wszystko tłumacze nie są konsekwentni nawet w stosunku do nazw angielskich. Zdarzają się też inne potknięcia językowe wynikające najprawdopodobniej z literówek w skrypcie.
Logika
Wytrwali fani serii znajdują również błędy logiczne obecne w serii, należą do nich wszelkie niespójności rzeczowe jak i czasowe oraz irracjonalności. Należą do nich również nadużycia w operowaniu kamerą, lustrzane odbijanie ujęć.
Hamtaro – wielkie przygody małych chomików とっとこ ハム太郎 Tottoko Hamutarō – japoński serial anime. Serial opowiada o przygodach chomików, zrzeszonych w założonym przez nich Hom-Hom Klubie. Ów klub założony został w norze polnego chomika imieniem Boss. Wraz z upływem czasu do klubu dołączają nowe chomiki, aby przeżywać kolejne niezwykłe przygody. Każdy chomik ma w sobie coś co odróżnia go od reszty zwierzątek. Głównym bohaterem serialu jest chomik Hamtaro. Codziennie, gdy jego właścicielka – kilkunastoletnia Laura – wychodzi do szkoły, Hamtaro wymyka się z domu, aby ponownie spotkać się z Hom-Homami i dobrze się z nimi bawić. Milusie chomiki spotkały się z bardzo ciepłym przyjęciem widzów – także w Polsce.
Do Hom-Hom Klubu należą (w nawiasie japońskie imię):
* Hamtaro (Hamutaro) – główny bohater serialu, bardzo pomysłowy i odważny, uwielbia dobrą zabawę. Jest biały w rude łaty, ma mały różowy ogon i wielkie czarne oczy.
* Boss (Taisho) – jest chomikiem polnym, nie ma właściciela. Posiada zdolności przywódcze, zawsze służy pomocą. Jest zakochany w Bijou.
* Łatek ( Koushi) – największy z chomików w klubie, najlepszy kumpel Hamtaro.
* Bijou ( Ribon) – zanim trafiła do Klubu Hom-Homów mieszkała we Francji. Jest miła, pomocna, interesuje się modą i jest po uszy zakochana w Hamtaro.
* Tina ( Torahamu-chan) – wysportowana chomiczka, uwielbia taniec ze wstążką. Jest bliźniaczą siostrą Tonia, z wzajemnością zakochana w Maurycym.
* Tonio (Torahamu-kun) – brat bliźniak Tiny, uwielbia latynoskie rytmy, chce być popularny.
* Czapek ( Kaburu) – jest nieśmiały, podchodzi do spraw z rezerwą, ma ogromną kolekcję czapek. Podziwia Bossa.
* Pashmina ( Mafura) – jest odpowiedzialna, zajmuje się Milusią, uwielbia kolor różowy.
* Maurycy ( Noppo) – kocha czytać, jest bardzo mądry, szczególnymi względami darzy Tinę.
* Śpioch (Neteru) – bardzo rzadko się budzi, ale gdy już to zrobi bardzo pomaga innym chomikom swoimi celnymi uwagami.
* Panda (Panda) – kreatywny, ciągle chce się rozwijać. Urodzony budowniczy.
* Milusia (Chibimaru) – najmłodsza chomiczka w HomHom Klubie.
* Siemano (Maido) – jest podopiecznym właściciela sklepu spożywczego, lubi porządek i jest zakochany w Pashminie.
* Hilary (Megane) – jest wyrafinowany, dobrze wychowany, typowy dżentelmen. Nosi okulary i czerwoną muszkę. Elegancik.
* Luzak (Tongari) – nie ma właściciela, nie należy do Klubu HomHomów. Ma duszę poety i lubi grać na gitarze.
Mana− współzałożyciel i główny kompozytor nie istniejącego już zespołu MALICE MIZER oraz gitarzysta i lider obecnie działającej formacji Moi dix Mois. Jest on bardzo ważną postacią dla nurtu visual kei.
Mana urodził się 19 marca w prefekturze Hiroshima. Jego ojciec oraz matka byli nauczycielami muzyki. Mana zaczął tworzyć muzykę w szkole średniej, kiedy to słuchał zespołu Mötley Crüe. Zazwyczaj jego kompozycje łączyły muzykę klasyczną (zwłaszcza barokową, wraz z organami i klawesynem. Lubił muzykę Jana Sebastiana Bacha) w połączeniu z heavy metalem, gothic rockiem, industrialem oraz innymi, bardziej nieprawdopodobnymi elementami, jak francuski pop. W jednym z wywiadów Mana wyjawił, że nie posiada wykształcenia z teorii muzyki.
Jego pierwszym zespołem był Ves.tearge, założony w szkole średniej. Następna była punkowa grupa Girl'e działająca od około 1989 do 1990 roku, a potem Matenrou 摩天楼, gdzie grał niecałe dwa lata jako basista. W sierpniu 1992 roku wraz Közi założył MALICE MIZER − jego pierwszy zespół, który osiągnął popularność. Wtedy też zmienił pseudonim na Mana (wcześniej Serina). Założył również niezależną wytwórnię, Midi:Nette, pod którą zostało zrealizowanych wiele wydawnictw MALICE MIZER. Gdy grupa zawiesiła działalność w 2001 roku, Mana założył Moi dix Mois − swój solowy projekt. Jest kompozytorem wszystkich piosenek Moi dix Mois, twórcą tekstów, producentem i projektantem strojów dla członków zespołu.
W 1999 Mana założył firmę produkującą ubrania − Moi-même-Moitié, gdzie rozróżnić można dwie linie ubrań: Elegant Gothic Lolita oraz Elegant Gothic Aristocrat.
Dawno nie pisałam. Wiem. Szoła. Dużo nauki. Dzisiaj napiszę o jedny z członków nieistniejącego zespołu Malice Mizer-Közi.
Szerokiej publiczności Közi znany jest głównie jako były członek Malice Mizer. Jego nagrania solowe, choć różniące się od większości nagrań tamtego zespołu, są jednak naprawdę warte przesłuchania ze względu na swą wyjątkowość.
Podstawą jego muzyki jest elektronika - klawisze czy sample obecne są w praktycznie każdej piosence. Klimat jego nagrań jest z reguły dość niesamowity, chwilami gotycki i melancholijny to znów przywodzący na myśl cyrk czy lunapark, a jego muzyka generalnie wymyka się spod jednoznacznej definicji. Wokal, który uzupełnia całość bliższy jest mowie niż popisom wokalistów Malice Mizer, niemniej jest jednak bardzo przyjemny i dzięki niemu utwory Köziego bardziej niż piosenki brzmią jak niesamowite opowieści - bajki, horrory, opowieści o miłości, a najczęściej wszystko naraz.
Kozi urodził się 28 maja 1976 w mieście Niigata (na Kisiu, niedaleko Nagano). Jeszcze w szkole podstawowej przez 6 lat, przymuszony przez rodziców, uczył się gry na pianinie. Jak sam jednak przyznaje nie szło mu najlepiej. Zapewne dlatego tez nie wykazywał większego zainteresowania muzyką, pasjonował go za to rysunek, a jego marzeniem było zostać rysownikiem komiksów. Dopiero w szkole średniej zafascynowany gitara elektryczna kolegi podjął decyzje: postanowił grać w zespole. Zaczął uczyć się gry na gitarze basowej. Plan założenia zespołu w rodzinnym mieście upadł dość szybko, ponieważ Kozi nie był zbyt dobrym uczniem, co sprawiało, ze szkoła nie była dla niego niczym przyjemnym. W wieku szesnastu lat postanowił przerwać naukę i wyjechał do Tokio, aby tam rozpocząć profesjonalna karierę muzyczną. W Tokyo nie znał nikogo, poza starym przyjacielem, z którym tam wyruszył. Pieniądze szybko się skończyły i chłopcy przez kilka tygodni mieszkali w samochodzie. Pracowali fizycznie jednocześnie ubiegając się o przyjęcie do zespołu. Kozi zamienił gitarę basową na zwykłą. W tym czasie słuchał wielu różnych gatunków muzyki, miedzy innymi punka, i cały czas szukał własnego stylu.
Pewnego dnia, w barze karaoke, gdzie pracował, poznał Manę, który zaintrygował go swoim charakterem i niezwykła osobowością. Mana i Kozi zostali przyjaciółmi i w 1991 roku dołączyli do zespołu Matenrow, który rozpadł się pół roku później. Od dawna planowali założenie własnego zespołu, i kiedy Matenrow zakończył działalność, w sierpniu 1992 roku powstało Malice Mizer. Miał to być zespół inny niż wszystkie, co w dużej mierze im się udało. Zespół bardzo często zmieniał zarówno wizerunek jak i styl muzyki. Przetrwał odejście dwóch wokalistów (Tetsu i Gackta), perkusisty Gaz’a oraz tragiczna śmierć Kamiego. Większość kompozycji MM była autorstwa Many, Kozi jednak tez miał spory wkład w ich twórczość. Skomponował jeden z najbardziej popularnych utworów, Illuminati a także miedzy innymi Madrigal czy Garnet. W niesamowitym Color me Blood Red możemy podziwiać również jego umiejętności wokalne. Nie ograniczał się jedynie do gry na gitarze -akordeon, syntezatory i wiolonczela nie były mu obce. Jest też autorem kilku tekstów.
Po prawie dziesięciu latach na szczycie, w listopadzie 2001 roku Malice Mizer, ku rozpaczy licznych fanów, zakończyło działalność.
W kwietniu 2002 roku Kozi rozpoczął współpracę z dość znanym w Japonii muzykiem - Haruhiko Ash (były członek japońskiej grupy punkowej The Zolge) i Kozi stworzyli duet Eve of Destiny (Zespół ma na swoim koncie na razie tylko taśmy demo, jednak już niedługo ukaże się wydana nakładem niemieckiej wytwórni płytowej pełny album pt Nervous & Innocence). 27 lipca 2003 Kozi razem z Haruhiko odwiedził Polskę. EoD dalo unikalny koncert w ramach festiwalu Castle Party (Bolków, niedaleko Wrocławia) i zebrało bardzo pochlebne recenzje od uczestników festiwalu.
W grudniu 2002 roku Kozi wydał swój pierwszy solowy album. Niesamowite i klimatyczne Izayoi no Tsuki było swego rodzaju dodatkiem do powieści Minako o tym samym tytule.
bis to kwartet, który grał w nurcie oshare kei, choć rozpoczynał karierę jako zespół visual kei. Mimo zmiany stylu nie porzucili swego ostrego, punkowego brzmienia. Udało im się oddzielić od, typowej dla nurtu oshare, "cukierkowości", a zamiast tego pozostali przy "wyluzowanym" stylu. Zarówno ich brzmienie jak i wizerunek można było określić jako dość ostre, co zauważało się słuchając ich muzyki czy też patrząc na dowcipne okładki płyt, na przykład okładki trzech singli przedstawiające półnagiego mężczyznę.
bis powstali w połowie 2004 roku, kiedy Mei (Maru), Jakura (Seika) oraz Usagi (Tsukasa) połączyli siły. Swój pierwszy koncert zagrali 30. sierpnia w Club Citta w Kanagawa, a już 15. września grali drugi koncert w Takadanobaba Area.
Zespół podpisał kontrakt ze sławną wytwórnią PSCompany, odpowiedzialną, między innymi, za sukces miyavi`ego czy Kaggry. Niedługo potem do zespołu dołączył Shunsuke w roli basisty. bis wzięli udział w trasie koncertowej PSCompany, Tribal Arrival Tour, która trwała od sierpnia do października 2004 roku. Wkrótce potem, 20. października, wydali swój pierwszy mini-album Freestyle Rock ~ jinsei wa joujou da.
W drugiej połowie 2004 roku z powodzeniem kontynuowali koncertowanie na terenie całej Japonii i dzięki swemu ostremu stylowi zdobywali coraz więcej fanów visual kei. Rok 2005 rozpoczął się pracowicie dla bis. Przez pięć miesięcy, pomiędzy marcem a sierpniem, wydali trzy kolejne mini-albumu: Shu no Genjitsu, Ao no Risou oraz kyokutou STRIP. Natomiast 7. maja 2005 roku zagrali swój pierwszy oneman w Shibuya O-East.
Krążek kyokutou STRIP odniósł wielki sukces i wspiął się na pierwsze miejsce listy Oricon Indies Album Chart, ale już tydzień po jego wydaniu bis opuścili PSCompany. Nigdy nie ujawniono powodów tej decyzji. Zespół nie pozostał długo zostawiony sam sobie, gdyż niedługo po odejściu z PSCompany zostali zauważeni przez wytwórnię FREE WILL i podpisali z nią kontrakt. Już 23. listopada 2005 roku wydali pierwszy singiel w swojej karierze, Extra Baka, który dotarł na pierwsze miejsce listy Oricon Indies Singles Chart, co oczywiście tylko zwiększyło popularność zespołu.
Na początku 2006 roku bis regularnie grali koncerty oneman, na które bilety zawsze były wysprzedane. Wydali również dwa kolejne single, Heisei comaneci oraz NERICHAGI Otome. Pod koniec września 2006 roku ogłoszono, że w styczniu 2007 roku zostanie wydany pierwszy pełny album bis pod tytułem Believe in Style. Niestety pojawiły się opóźnienia i nowa data premiery albumu nie została określona.
Nie spowodowało to jednak załamania kariery bis. Zespół został wybrany oficjalnym artystą gumy do żucia "PosCAM" firmy Glico i związał się z darmową gazetą muzyczną Music Up's. Od listopada 2006 roku, na stronie Music Up`s, można było oglądnąć teledysk do piosenki Color of mind.... Także, dzięki współpracy z FREE WILL, każdy singiel wydany w tym okresie wykorzystywany był jako temat końcowy serialu stacji FujiTV, Shimura Ken no Daijoubu da II, a piosenka START została wykorzystana jako temat końcowy serialu stacji NTV, Miracle Shape.
W roku 2007, w krótkim odstępie czasowym, ukazały się kolejne wydawnictwa bis, album Belive in Style oraz mini-album Problem Child. Obydwie płyty bardzo szybko się sprzedały, a zespół wydawał się rosnąć w siłę. Tym większe było zaskoczenie fanów kiedy po wydaniu DVD z koncertu Tricky Wagon, członkowie bis ogłosili zakończenie działalności zespołu. Ostatni koncert odbył się 13. stycznia 2008 roku.
